لنن در قسمتی از گفتگو درباره‌ی ضرورت پیگیری مظالبات به صورت غیرخشونت‌آمیز حرفهایی میزنه که با توجه با شرایط فعلی ایران پس از نزدیک به چهل سال هنوز شنیدن‌شون لازمه:

«…و اما انقلابیون مسلح. از اونها بخواهید انقلابی رو به شما نشون بدن که با اسلحه به چیزی رسیده باشه که وعده‌اش رو داده بوده. انقلاب فرانسه، روسیه، هرجا… چیزی که هست اینه که اونها همه چیز رو میگیرن و خراب میکنن تا از نو بسازن و مردمی که اون رو میسازن مشغول ساختن میشن تا [انقلابیون] به استقرار برسن در حالی که شماها قراره ظرف چند سال به استقرار برسید پس ارزش رو نداره که همه چیز رو فرو ریخت چون وجود زیرساخت‌ها که ضرری نداره. هدف باید اعتراض باشه. اعتراض کردنِ غیرخشونت‌آمیز. چون خشونت، خشونت میاره و اگه دست به خشونت بزنید ضربه میخورید [رودست می‌خورید]. این یکی از قانون‌های دنیاست. پول و اسلحه دست اونهاست (سرکوب‌گرها) و اونها خوب میدونند چطور با خشونت مقابله کنند چون هزاران ساله که ما رو سرکوب میکنند ولی چیزی که نمیدونن اینه که با جنبش‌های غیرخشونت‌آمیز و طنز چیکار کنن…»

در جای دیگه میگه:

«فایده‌ای نداره گوشه‌ی خیابون بایستید و فریاد بزنید «من صلح می‌خوام» ولی دوستتون رو کتک بزنید. بهتره قبل از هر چیزی روی فکر خودتون کار کنید و خشونت رو کنار بگذارید. ممکنه سخت باشه چون خشونت درون همه‌ی ما جا پیدا کرده. همه‌ی ما در درون هیلتر هستیم و در عین حال مسیح. و تنها کاری که باید بکنیم اینه که روی قسمت خوب‌مون کار کنیم…»

چرا من ایرانی سکولار (و حتی شاید غیر مذهبی) مخالف جمهوری اسلامی میتوانم برای مبارزه با رژیم دست در دست دو چهره‌ی شناخته شده‌ی به شدت مذهبی خط امامی داخل نظام (کروبی و موسوی) بگذارم ولی از بیم متهم شدن به خط گرفتن از خارج، خود و جنبش تحول‌خواه خود را از حمایت ایرانیان آزادی‌خواه خارج کشور با هر تفکری محروم می‌کنم؟ آیا تنها فرار از یکی از صدها تهمت واهی‌ای که ج.ا به مخالفان خود نصبت می‌دهد ارزش این را دارد چنین شکافی بین مخالفان ج.ا ایجاد شود؟ آیا کل این بازی تنها روشی کم هزینه نیست که حگومت کودتا برای تقلیل نیروی مخالفان خود (تنها با زدن برچسب حمایت از خارج) به کار گرفته؟

وقتی مذهبی و غیر مذهبی، مسلمان و غیر مسلمان، معتقد به جمهوری اسلامی (کروبی و موسوی) و مخالف آن دست در دست هم داریم، چرا مخالفان آزادی‌خواه دمکرات مخالف رژیم را (با هر تفکری) به جمع خود راه ندهیم؟

بعد از دو روز فیلم سخنان هاشمی در نماز جمعه‌ی تهران را دیدم. چیزی که باعث تعجب من شد روایت دو پهلویی بود که او از قول سیدبن‌طاووس نقل کرد:

«علی ابن ابی‌طالب نقل میکند پیامبر اسلام در سال آخر زندگی خود به او چنین گفت: تو ولی این امت هستی. این ولایت مال توست. چیزی است که خدا داده. اگر دیدی این مردم راضی بودند، آمدند، تو را قبول کردند و به تو سند دادند و با اجماع اکثریت (ولو نسبی) گرد تو آمدند؛ ولایت را بپذیر. ولی اگر دیدی اختلاف داشتند و اکثریت با تو نیامدند بگذار هر چه میخواهند بکنند، بکنند. خودشان میدانند. خداوند برای تو راهی پیدا میکند که به اهداف خود [ولایت] برسی.»

در ادامه ایشان پس از تاکید بر موثق بودن روایت میگویند: «البته این فقط یکی از روایات بسیار در این باره است، مبنای حکومت پیغمبر چنین بوده و ما در جمهوری اسلامی قرار شد این کار را بکنیم».

تعجب من از آنجاست که این دقیقن همان چیزیست که پیروان راه مصباح‌ها و خامنه‌ای‌ها و یزدی‌ها به آن معتقدند و شاید اعتقادشان را هم از امثال همین روایت‌ها گرفته باشند. این‌ها هم اعتقاد دارند «ولایت از آن ولی فقیه است. چیزی است که خدا به او داده. اگر دیدید مردم گرد او آمدند و با رای اکثریت ولایت و خواسته‌ی او را انتخاب کردند که کردند؛ و اگر انتخابت نکردند بگذارید هر چه میخواهند بکنند، بکنند. چرا که خداوند (یا ولی فقیه که نماینده خداست!) راهی پیدا می‌کند تا به هدفش برسد (ولو با تقلب در انتخابات).»

یک بار دیگر روایتی که هاشمی نقل کرد را بخوانید.